In aanloop naar deTour lukt het mij om veel etappes van de Giro te kunnen volgen. Er is een hoofdrol weggelegd voor Jonas Vingegaard die oppermachtig vijf etappes en de Giro wint. Hij bereikt daarmee de erelijst van renners die zowel de Tour, de Vuelta als de Giro hebben gewonnen. Het bezorgt hem eeuwige roem. Hij start de TOUR 2026 met het volste vertrouwen dat het mogelijk moet zijn Tadej Pogacar van het hoogste podium in Parijs te houden.
De twee kopmannen
Ook van de Duitse renner Florian Lipowitz wordt veel verwacht. Hij rijdt een geweldig sterke Giro. Van de ongenaakbare Vingegaard valt niet te winnen maar datgene hij laat zien belooft veel voor de komende Tour. Hij wordt door de Vlaamse commentatoren gezien als een serieuze podium kandidaat. ‘Een hele sympathieke renner die meer zou kunnen winnen als hij wat zelfzuchtiger is, hij is te bescheiden.’ is de conclusie. Hij rijdt voor de ploeg Redbull/HansGrohe en daar maakt dit jaar Remco Evenepoel zijn intrede. Voor de Tour worden beide mannen aangewezen als de kopmannen. Lipowitz rustig, hoopt als derde in de Tour te eindigen. Evenepoel – explosief met het hart op de tong – hoopt eveneens in Parijs op een derde en wie weet zelfs een tweede podiumplaats omdat hij denkt Vingegaard te kunnen verslaan.
Het is de zesde etappe die wat scheurtjes laat zien tussen de beide kopmannen.
Meteen haken de commentatoren daarop in, zij vragen zich af; ‘Werkt het wel twee kopmannen?’ Wanneer bij het beklimmen van de Tourmalet Pogacar het ruime sop kiest, Vingegaard het moeilijk lijkt te hebben, ziet Evenepoel zijn kans schoon. Dit is het moment om de moraal van de Deen te doen kraken. Hij vraagt zijn mede kopman en de andere vijf renners hem te ondersteunen maar haalt bakzeil en dat bevalt Remco niet. Na afloop van de zesde etappe staat de Vlaming voor de microfoon en uit zijn gram. Door onwil van de anderen mist hij nu een door hem geziene grote kans.
Nu is er binnen wielerwereld één stelregel die zeer serieus genomen wordt. Onenigheden binnen de ploeg komen nooit maar dan ook nooit naar buiten. Journalisten die een relletje niet schuwen proberen de volgende ochtend Evenepoel opnieuw uit zijn tent te lokken. Maar zij horen een correct antwoord waar zij weinig mee kunnen. Bij Lipowitz, die uiteraard ook aan de tand wordt gevoeld, valt helemaal geen succes te behalen. Voor het oog lijkt de zaak gesust. Maar achter de schermen ligt dit akkefietje nog niet lekker en de voormalige ploegleider van Remco Patrick Léfevrè wakkert het vuurtje nog weer aan door te verkondigen Remco is de Alfa man onder de Alfa mannen. De pers blijft echter de vraag met de vraag zitten.
‘Twee kopmannen kan dat?’ Het zou zeker kunnen wanneer de gun factor klopt. Hoe groot deze is zullen de komende dagen gaan uitwijzen.
Storm in een glas water
Een fotograaf heeft de “mazzel” dat hij uit de bus van Alpecin de helm van sprinter Jasper Philipsen door de lucht ziet vliegen en dit vast weet te leggen. Daar wil een journalist wel meer van weten. En gaat op avontuur want wat is hier aan de hand.
Waarom mag dit incident niet openbaar worden? Het blijkt puur om een aanname te gaan. Hier is sprake van een storm in een glas water.
Vandaag wordt ploegleider Christoph Roodhooft geïnterviewd voor opheldering. ‘Ach ja… achteraf is het altijd makkelijk praten. De ploeg deed gewoon goed zijn werk, de lead-out klopte alleen miste Jasper op het juiste moment de snelheid. Niet ieder jaar is hetzelfde en daar is niet altijd een verklaring voor. Tja… en dan is de frustratie begrijpelijk.’ Analist Bobbie Traksel begrijpt weinig van de ophef.
‘Wij moeten juist veel vaker deze emoties laten zien, dat geeft de kracht en passie van de sprinter aan waar de adrenaline door het lijf giert. En hij was alleen maar kwaad op zichzelf, geeft niemand anders de schuld. Dit soort uitbarstingen is heel normaal en menselijk.’
Het is de voormalig Jumbo nu Visma LAB ploeg die als eerste zich veel meer ging verdiepen in voeding en met succes. Het is ook deze ploeg die bij warm weer verzorgers aan de kant heeft staan voor het uitdelen van ijszakjes. Inmiddels zijn veel meer ploegen die deze voorbeelden hebben overgenomen. In deze Tour speelt de hitte een grote rol en gezien de vooruitzichten zal deze tempratuur zeker aanblijven tot volgende woensdag. Dat betekent dat de helft van Tour gereden wordt in een temperatuur van over de 38 graden. Het gewicht verlies van de renners is buiten proportioneel. Zo wordt de voeding aangepast en is ook het koelen en drinken van de renners een belangrijke taak. Bij de geletruidrager schijnt deze aanpak positief uit te pakken want zo vertelt hij zijn lichaamstemperatuur is lager dan van een paar jaar geleden. Dat werkt dus behoorlijk in zijn voordeel. Het horloge van één miljoen aan zijn pols mag dan een bezienswaardigheid zijn maar draagt niet bij tot het verlagen van de lichaamstemperatuur.
Gezien de buitensporige weersomstandigheden is het aantal uitgereikte bidons en etenszakjes verveelvoudigd. Voor het publiek is dat een behoorlijke meevaller want om deze zeer begeerde kleinoden wordt zelfs vaak gevochten soms op het gevaarlijke af wanneer de kijkers op een onverantwoordelijke wijze van de bidons en zakjes van weg plukken zonder rekening te houden met achteropkomende renners.
De Dorgdogne is een prachtig gebied waar veel Nederlanders vakantie houden.
Er staat ook veel volk op de weg. Het aantal kastelen, het gevarieerde landschap, de kleine typisch Franse dorpjes zijn ook vanaf de luie stoel zeer de moeite waard.
De etappe leent zich tevens voor terugblikken en het bekijken van beelden waar renners van toen triomfantelijk over de streep komen. Dat daarbij weer geluisterd kan worden naar de stemmen van Mart Smeets en Jean Nelissen is een mooie meevaller.
De kijkers wordt ook een blik achter de schermen van de dopingcontrole gegund.
Misschien dat het tonen van het toilet nu niet direct een hoogtepunt genoemd kan worden, is het toch goed om te zien hoe zorgvuldig er met de plasjes wordt omgegaan.
De 25-jarige Belg Liam Slock (Lotto Intermarché) zorgt voor spanning. Hij is de eenzame vluchter die tot anderhalve kilometer voor de streep iedereen in spanning weet te houden. Zijn prestatie is zo bewonderenswaardig dat je hem deze overwinning van harte gunt. Daar is een goede reden voor. Zijn eerdere eerste overwinning komt hij glijdend met zijn fiets over de meet. En dat is nu niet iets waar je als sprinter blij mee bent, dan wil je juichend met de armen omhoog je laten zien aan het volk. Dus is hij er zeer op gebrand dat dit vandaag wel gaat lukken. Er wordt echter meedogenloos op hem gejaagd en hij verliest het duel.
Dat hij de prijs van de strijdlust krijgt is voor hem een schrale troost.
Mathieu van der Poel zorgt weer voor een perfecte lead-out voor Jasper Philipsen Olav Kooij zit op een juiste uitgangspositie dus denk je dat het tussen Philipsen en Kooij zal gaan maar dan is het Tim Merlier die een bovenmenselijke prestatie levert en een sprint van 600 meter aangaat. Dat lijkt kansloos en is nog nooit vertoond maar er geschiedt een wonder. Hij wint!!! ‘Waar komt die nu vandaan?’ vraagt de commentator zich af. Het beeld direct na zijn overwinning is dat van een sportman die alles maar dan ook alles heeft gegeven. Er ligt een totaal uitgevloerde renner die even niet weet waar het zoeken moet, zijn benen, longen het hele lijf gijzelt hem. Het duurt een aantal minuten en dan verschijnt er een grote glimlach om zijn mond, krijgt hij weer kleur op de wangen en is weer onder de mensen. Twee sprints winnen voor hem is de Tour geslaagd.
